Günlük #4 - 15.05.2017

 






  Alnımın akıyla kaçacağım. Kimseler bulamayacak. Sıyrılacağım lekenizden. Şiirler okuyacak bana Tagore, Hindistan'da dolaşacağız. Ruslar, diyeceğiz; ne kompleksliler. Almanlar neden böyle, Farslar bunu kendine neden yapıyor... 
     Alnımın akıyla söveceğim, ben bir dahi değilim. Size dahil hiç değilim. Söveceğim dudaklarım arza yapışık, gurur duyacağım bundan. Gurur, böyle anlar için gerekli. Ben de gereğini yapacağım, kaçacağım.

     Alnımın akıyla kusacağım zaman zaman. Sizden bir öğürtü kaplanacak. Geçtiğim yollara bakacağım sonra. Ne uzunmuş diyeceğim. Neler geçti ayaklarımın altından. Sonra durduğum yeri inceleyeceğim, sizleri, bana somurtan yüzlerinizi. Her somurtuşunuzda daha da dökeceğim içimi.

     Bana neden yaptı bunu dünya, kafamın içindeki niye? Nedir beni heyecanlandıran, nedir dilimi damağımı kurutan. Ağzımdan kan akıyor, kapkara. Tükürüğüme bulanmasa haberim yok. Ağzımdan kan akıyor, simsiyah. Nefesime bulanmasa haberiniz yok.

     Öldüm ben sayın seyirciler, vallahi haberiniz yok.

     Koş demiştiler bana, koş. Sıvazlamışlardı omzumu. Kimse haber vermedi, koştukça uzaklaşacaksın demediler bana. Kimse haber vermedi, kimse kalmadı yanımda. Kimse, alnının akıyla, yalnız kalacaksın, demedi bana.

     Annem beni normal doğurdu, fakat ben normal doğmadım. Nefes aldım, ciğerlerimi çok yormadım. Bir nefes, bir nefes daha. Soluklarım birikti ve nihayetinde eskidi.

     Öldüm ben sayın seyirciler, bu gün, bu gece, şu an. Gömdüler beni fakat üstümde toprak yok.

     Kaçacağım mezarımdan, zaten, sanırım tutan yok.

     Deşeceğim kalbimi, götüreceğim cadıya.

     Fakat, cadı yok.

     Öldüm ben sayın seyirciler, alnımın akıyla;

     vallahi

         haberiniz yok.