Günlük #6 - 22.03.2018 - Bu dünya değil

               

                Korkuyorum dedim kendime, bu gecenin içinde kaybolmaktan ölesiye korkuyorum. Gözlerim tutuluyor, burnumdan aldığım nefesim dudaklarımı yakıyor bazen, bazen öylesine susuyorum ki konuşunca sesim çıkmayacak sanıyorum. Sanıyorum ki suskunluğum tutuluyor, diyeceğim her şeyi teker teker yakıyorum. Kelimeler birbirine karışıyor, yazmam gerek deyip boş kâğıdın tepesinde saatlerce bekliyorum, sayfalarca yazmış bulunuyorum bazen, bazen sizden kimseleri bulamıyorum. Bulsam kolunu tutarım, bana bak derim, muhatabım ol! Muhataba mutabık meşguliyetler dizininde kendime memur atıyorum bazısını, bol harfli cümleler kuruyorum. “Hiçbir zaman olmayacak” işitiyorum bazı yerlerden, bazı yerler düşümden de uzak kalıyor, hayal dahi edemiyorum. Ne hayal ettiysem hepsi çöpe, artık fazlası kalmadı. Bilmemkaçonbeşyaş lafı ettin ve düşler diledin gerçeğe dokunmasını istediğin. Sırıttın, gece yorganı kafana kadar çektin. Bir gün dedin, beni de görecekler! Duvarlara konuştun, kikirdemeni kemirdin. Olmuyor, yavaş yavaş, acı acı, teker teker, binmilyonkez; olmuyor.
            Kah güldüm, kah eğlendim, kah yumruklar kaldırdım havaya, kah bir daha ses duyuramayacakmışçasına gürledim. Tepeleri aştım, şehirleri gezdim. İnsanlar tanıdım; bir kez, iki kez, çok kez denedim.
            Sıkıştım köşeye, zihnim de benimle. Korkuyorum dedim kendime, bu gecenin içinde kaybolmaktan ölesiye korkuyorum.