Bugün Kar Yağdı

            Görünüşünü sevmedi, selam vermedi, yüzüne bakmadı da zaten. Karlı bir gün, sokakların birbirine sokuluşu tuttu bu yüzden, yol ayrımlarından birbirlerine sarıldılar ve doğan bu karmaşa yağan karın altında daha bir gözüme çarptı. Sokakların birbirine sarıldığı yol ayrımları bilirsiniz ki ayrıca kestanecilerin meskenidir, kendilerine orayı seçmişlerdir ve orada havanın soğukluğundan biterler, orada siyah bereleri, sakalları ve bazanlar çocukluklarıyla bana selam verirler. Selam, beni bana anlatandır, birinin selamıyla sokak sahnesinde aktörlüğüm tasdiklenir, birinin ufak kafa sallaması dahi homo socius’um ulan ben diyesimi getirtir, ah işte, selamun aleyküm diyorsun ve ben de aleyküm selam diyerek hem din gereğini yerine getirip hem de aktörlüğümle iftihar ediyorum. Ağzımdan çıkan buhar kimseyi ısıtmaz ama müsebbibi sözcükler muhabbetin kanıtı değil midir, yüreğimi ısıtacaktır. Muhabbet, benim bu topluma ait olmuşluğumu göstermez mi? Halbuki o adamı gördüm, kafasını salladı fakat cevap almadı. Kadın adamın görünüşünü sevmedi, selam vermedi, yüzüne bakmadı da zaten. Yüzüne bakmayışıyla selam vermeme hakkına sahip, bu hakkı bile isteye kazandı, bir piyango değil. Adama doğru sokakların sarılmışlığından gelirken onu görmüş idi, kafasını yere eğdi, sanki daha önce hiç kafasını kaldırmamışçasına geçti gitti. Adamın onu görüşü ise -kadın farkında değil ama- daha öncedir. Seyrettim, daha bir dik durdu, boğazını temizledi, ceketini düzeltti. Planlıydı yani ama olmadı. Bana on beş liralık versene. Hemen abi. Ben dalıp gitmişim adama, kadının geçip gitmişliği içinde duruyor adam hala. Buyur, beş lira para üstün. Eyvallah kolay gelsin, amma da sıcaklar. Ah seyirci, aktörüm ben, sana doğru yürüyorum. Kestanem bile var, ikinci perdede evimde olacağım. Kara bastıkça çorabım ıslanıyor, buzlanmış yerlere basmamak da gerek, bir sokaktan bir sokağa, bir sahneden bir sahneye geçiyorum. Nasılsın Memedali? İyisin ya… İyiyim, iyiyim abi, görmedim kusura bakma.