İptidai Kavganın Haz Verici Nahoşlukları

            Ömer Muhtar’ın yumruğunun değerinden bahis açarsak bilinmesi gereken nice şeyler var. Şerefli bir yumruk; namuslu, tam yerinde, faşist kırıcı ve evet, zamanın en kalın duvarlarına gelen sert bir yumruk. Ömer Muhtar’ın sesindeki esrarengiz kavga sevmeyiş ve yumruğundaki müthiş anlamlar karmaşası, görüntülerdeki nahoş kan zaferin alameti olarak çöl kumuna düştüğünde yılanların, akreplerin ve insanların hevesine ne büyük yatırımdır ki bu yatırım çölün kırmızılığına karışınca mükemmel bir ciddiliğe dönüşür. Bilgelere sorarsak dünyada ciddi bir kırmızıdan daha korkuncu ve haz vereni yoktur.

            Bizlerin bu çöl savaşında söz dinlerliğimiz, vatan savunurluğumuz, yüzümüzdeki peçeden ve kılıcımızdaki keskinlikten ve belimizdeki mavzerden öteye, iptidai olmanın fırtına koparır, faşisti boğar tarafı sahranın sonsuz derinliği ile birleştiğinde altımızdaki devenin sözü pek bir geçer olur, karalara bürünmüş ilahiler kavgamızı kutsar, er kişi olmanın manası gece hilalden sakalımıza yansır. İşte bu sebepledir ki demirin soğuğu ve sıcağı İstanbulca namlanmıştır.

             Frenkin ve faşistin ipini hayal etmeden edilecek her kavga, şehadetin düşlenmediği her döğüş bacak titretip yürek çarptıracak; altımızdaki kum ile deveye ihanet ettirecektir. Mücadele etmenin müşerref yanlarıyla bizler; korkuya korkunç olmanın, yaraya ölüm olmanın, çatırtıya nara olmanın, düşmana kâbus olmanın rüyasıyla şu gördüğünüz hudutsuz, mütemadi yolda kavgır; Ömer Muhtar’ın çıktığı darağacında güller yeşertiriz (İnşallah).

            Kavgamız sonsuz, kavgamız kutsal

 ve kavgamız demevi.

            Söyleyin beyefendiler, bizden söz edildi mi?